english
nederlands
Indymedia NL
Vrij Media Centrum Nederland
Indymedia NL is een onafhankelijk lokaal en mondiaal vrij communicatie orgaan. Indymedia biedt een andere kijk op het nieuws door een open publicatie methode van tekst, beeld & geluid.
> contact > zoek > archief > hulp > doe mee > publiceer nieuws > open nieuwslijn > disclaimer > chat
Zoek

 
Alle Woorden
Elk Woord
Bevat Media:
Alleen beelden
Alleen video
Alleen audio

Dossiers
Agenda
CHAT!
LINKS

European NewsReal

MDI klaagt Indymedia.nl aan
Rechtszaak Deutsche Bahn tegen Indymedia.nl
Onderwerpen
anti-fascisme / racisme
europa
feminisme
gentechnologie
globalisering
kunst, cultuur en muziek
media
militarisme
natuur, dier en mens
oranje
vrijheid, repressie & mensenrechten
wereldcrisis
wonen/kraken
zonder rubriek
Events
G8
Oaxaca
Schinveld
Schoonmakers-Campagne
Hulp
Hulp en tips voor beginners
Een korte inleiding over Indymedia NL
De spelregels van Indymedia NL
Hoe mee te doen?
Doneer
Steun Indymedia NL financieel!
Rechtszaken kosten veel geld, we kunnen elke (euro)cent gebruiken!

Je kunt ook geld overmaken naar bankrekening 94.32.153 tnv Stichting Vrienden van Indymedia (IBAN: NL41 PSTB 0009 4321 53).
Indymedia Netwerk

www.indymedia.org

Projects
print
radio
satellite tv
video

Africa
ambazonia
canarias
estrecho / madiaq
kenya
nigeria
south africa

Canada
hamilton
london, ontario
maritimes
montreal
ontario
ottawa
quebec
thunder bay
vancouver
victoria
windsor
winnipeg

East Asia
burma
jakarta
japan
manila
qc

Europe
alacant
andorra
antwerpen
armenia
athens
austria
barcelona
belarus
belgium
belgrade
bristol
bulgaria
croatia
cyprus
estrecho / madiaq
euskal herria
galiza
germany
grenoble
hungary
ireland
istanbul
italy
la plana
liege
lille
madrid
malta
marseille
nantes
netherlands
nice
norway
oost-vlaanderen
paris/île-de-france
poland
portugal
romania
russia
scotland
sverige
switzerland
thessaloniki
toulouse
ukraine
united kingdom
valencia
west vlaanderen

Latin America
argentina
bolivia
brasil
chiapas
chile
chile sur
colombia
ecuador
mexico
peru
puerto rico
qollasuyu
rosario
santiago
tijuana
uruguay
valparaiso

Oceania
adelaide
aotearoa
brisbane
burma
darwin
jakarta
manila
melbourne
oceania
perth
qc
sydney

South Asia
india
mumbai

United States
arizona
arkansas
atlanta
austin
baltimore
big muddy
binghamton
boston
buffalo
charlottesville
chicago
cleveland
colorado
columbus
danbury, ct
dc
hampton roads, va
hawaii
houston
hudson mohawk
idaho
ithaca
kansas city
la
madison
maine
miami
michigan
milwaukee
minneapolis/st. paul
new hampshire
new jersey
new mexico
new orleans
north carolina
north texas
nyc
oklahoma
omaha
philadelphia
pittsburgh
portland
richmond
rochester
rogue valley
saint louis
san diego
san francisco
san francisco bay area
santa barbara
santa cruz, ca
seattle
tallahassee-red hills
tampa bay
tennessee
united states
urbana-champaign
utah
vermont
western mass
worcester

West Asia
armenia
beirut
israel
palestine

Topics
biotech

Process
discussion
fbi/legal updates
indymedia faq
mailing lists
process & imc docs
tech
volunteer
Credits
Deze site is geproduceerd door vrijwilligers met free software waar mogelijk.

De software die we gebruiken is beschikbaar op: mir.indymedia.de
een alternatief is te vinden op: active.org.au/doc

Dank aan indymedia.de en mir-coders voor het creëren en delen van mir!

Contact:
info @ indymedia.nl
E.U.- FAQ´s (Europa in 10 vragen)
Marc Vandepitte - 13.12.2001 18:30

Waarom zou je eigenlijk tegen dit europa zijn en gaan protesteren in Brussel?

Een samenvatting van het boekje: "Europa in 10 vragen". van Marc Vandepitte
Mag gerust verder verspreid worden.





EUROPA IN TIEN VRAGEN
 http://belgium.indymedia.org/front.php3?article_id=12629&group=webcast

1. Weinig mensen liggen wakker van Europa. Waarom is de Europese Unie eigenlijk zo belangrijk?

Het belang van de Unie wordt door de meeste mensen schromelijk onderschat. Wat zich afspeelt in de Europese
Commissie en in het Europarlement is misschien weinig geweten, maar het bepaalt ons leven van alle dag. Als het
gemiddeld gezinsinkomen in België vandaag ongeveer 5.600 euro lager ligt dan twintig jaar geleden, als steeds meer
jongeren leven aan het bestaansminimum, als je voor het zelfde loon nu harder en langer moet werken dan vroeger, als
vrouwen vandaag ook ‘het recht hebben’ op nachtarbeid, als de pensioenen op een sluipende wijze worden
afgebouwd, … dan is dat het gevolg van het Europese integratieproces. Als er twintig jaar lang in het onderwijs werd
gesabeld en als ze vandaag van de hogescholen en universiteiten aanhangsels willen maken van de bedrijven, dan zit
Europa daar voor alles tussen. De sluiting van Renault Vilvoorde, de herstructurering van Opel, de ontmanteling van
Sabena, Danone, Marks & Spencer, Cockerill Sambre, de dreigende privatisering van de Post en de NMBS ..., dat heeft
alles te maken met Europa. Als we morgen meegesleurd worden in militaire avonturen, dan zal het gebeuren in naam
van Europa en ten voordele van de Europese multinationals. Vandaag al worden meer dan 60% van alle nieuwe wetten en reglementeringen uitgevaardigd op het niveau van de Unie. Europa bepaalt m.a.w. in verregaande mate ons leven en het zou onverstandig zijn dat over te laten aan bureaucraten, lobby’s of politici.

2. Is de vorming van de Unie geen noodzaak omdat elk Europees land op zich te klein is om de concurrentie aan te
kunnen op de wereldmarkt?

De jacht naar winst en de onverbiddelijke concurrentie dwingen de grote multinationals om op een steeds grote schaal
te produceren. Dat leidt tot onophoudelijke herstructureringen, fusies, concentraties, alsook tot de vorming van grote
economische ruimtes op wereldschaal: een Europese (vandaag met 15, morgen met 25), een Amerikaanse (vandaag
met de VS, Canada en Mexico en morgen misschien met de geheel Zuid-Amerika), een Aziatische rondom Japan (nog
embryonaal). Zo’n schaalvergroting laat toe onrendabele eenheden te sluiten, biedt de mogelijkheid om
productie-eenheden over te brengen naar lagere loongebieden (denk maar aan de overbrenging van de productie van
Renault Vilvoorde naar Spanje en Rusland) en verhoogt de efficiëntiegraad (elke productie-eenheid kan zich
specialiseren in één sector en produceren voor de hele Unie). Om de productie te ‘regionaliseren’ is het nodig dat de
markten geliberaliseerd worden en dat er een sterk regionaal economisch blok gevormd wordt. Zo’n blok dient immers
om de investeringen en de handel van de eigen MNO’s te beschermen en te stimuleren. De vorming van één munt voor
de hele regio is een logisch gevolg daarvan. In die zin is de geleidelijke dollarisering van Latijns-Amerika een antwoord
op de creatie van de Eurozone.
In de tweede helft van de negentiende en de eerst helft van de twintigste eeuw was het inlijven (kolonisering) van zoveel mogelijk grondgebied noodzakelijk om de controle over grondstoffen, goedkope arbeidskracht en afzetmarkten te
verzekeren. Dat heeft tussen haakjes geleid tot de twee wereldoorlogen. Vanaf het einde van de twintigste eeuw lijkt de uitbouw van geïntegreerde markten, o.l.v. een centrale pool, die rol te vervullen. Hierbij dient opgemerkt te worden dat de verdeling van de wereld in invloedzones d.m.v. economische blokvorming de grote economische problemen
(overproductie, stagnatie, overspeculatie, …) niet oplost, maar wel de tegenstellingen tussen de grootmachten doet
verscherpen, met alle (militaire) gevolgen van dien (zie verder).
Om terug te komen op de vraag: de vorming van de Unie is inderdaad een noodzaak, althans binnen de logica van het
kapitaal. Precies daarom moeten we breken met die logica: Dat is de inhoud van de slogan “Een ander Europa voor een
andere wereld”.
Naast dit economisch en militair aspect is een grotere schaal ook geenszins een garantie om de sociale afbraak tegen te gaan. Neem het voorbeeld van de VS, de eerste mogendheid van de wereld. Dit ‘welvarend land’ telt 45 miljoen armen,
één op vier kinderen heeft honger en één op vijf volwassenen is analfabeet. De levensverwachting van de zwarte
bevolking is ongeveer dezelfde als die van China en van sommige staten in India. 750.000 burgers brengen elk nacht
door op straat. Is het dat wat we willen?

3. Maar op sociaal vlak presteren we juist beter dan de VS?

Is dat geen argument ten voordele van de eenwording?
Dat we vandaag op sociaal vlak in Europa nog net iets beter presteren dan de VS heeft te maken met een lange
strijdtraditie, sterkere vakbonden en de specifieke omstandigheden na de Tweede Wereldoorlog. Daarbij werden uit
schrik voor het communisme heel wat toegevingen gedaan - iets wat in de VS niet nodig was en waar omgekeerd juist
een communistenjacht werd georganiseerd. Maar niets is definitief. Om competitief te zijn en de gedaalde winstvoeten
(als gevolg van de crisis) opnieuw op te krikken eist het Europese kapitaal de best mogelijke voorwaarden. Dat kan
alleen maar door de anti-sociale recepten, die in de VS reeds lang van toepassing zijn, ook bij ons toe te passen.
Daarom moet de naoorlogse welvaartsstaat zoveel mogelijk worden ontmanteld. Hoe lager de lonen, hoe harder de
arbeiders werken, hoe hoger de winsten. Hoe minder het kapitaal belast wordt (en bijgevolg de kas van de sociale zekerheid gespijsd wordt), hoe meer winst. Dat is nu eenmaal de ijzeren wet van de kapitaalaccumulatie. In de jaren
tachtig waren de krachtsverhoudingen rijp voor een sterke aanval op de sociale verworvenheden. Dat vond plaats in alle
landen afzonderlijk. Maar vooral vanaf de jaren negentig gebeurde dat onder de noemer van Europa, o.a. door de
fameuze Maastrichtnormen. Het neoliberaal offensief kon alzo gecamoufleerd worden onder de Europese vlag.
Het voldoen aan deze monetaire eisen heeft echter zeer verregaande sociale gevolgen. Deze criteria werden bereikt
door zware besparingen in het onderwijs, de gezondheidszorg, de sociale zekerheid. Het behalen van de normen
leidde tot privatiseringen, de verhoging van de indirect belastingen (BTW) en de belasting op arbeid, het schrappen van
banen in de openbare dienst, de blokkering van de index, enz. De verdere liberalisering van de markten leidde tot een
verhevigde concurrentie en zette een zware druk op de lonen en op de arbeidsomstandigheden.
Enkele voorbeelden.
* Momenteel telt de Unie 27 miljoen werklozen (als we alle categorieën meetellen) en 58 miljoen armen. Dat is
respectievelijk één op zes van de actieve en totale bevolking.
*In Frankrijk zagen de topverdieners hun inkomen tussen 1989 en 1994 stijgen met 17%, dat van de lage inkomens
steeg slechts met 3%.
*In Groot-Brittannië zagen de 10% rijksten tussen 1979 en 1995 hun rijkdom met 60% toenemen, terwijl de armste 10% er 17% op achteruitgingen.
* In Frankrijk deelden de soepkeukens ‘Les Restos du Coeur’ in 1992-93 zo’n 31 miljoen gratis maaltijden uit. Vijf jaar
later was dat aantal verdubbeld.
*Tussen 1993 en 1996 steeg het aantal Fransen die het bestaansminimum uitbetaald krijgen met 27%.
*In Duitsland is de OCMW-steun van de gemeentes tussen 1987 en 1997 verdrievoudigd.
* In Nederland steeg het aantal dak- en thuislozen tussen 1990 en 1998 van 25.000 naar 45.0000. Het aantal
minimumtrekkers steeg in die periode met 11%.

Van de Unie hoeft de werkloze of arme in elk geval niet veel te verwachten. Jaarlijks besteedt de EU iets meer dan 3
miljard euro aan tewerkstelling. Dat is amper 3,6% van de begroting en 0,04% van het BNP van de landen van de Unie.
n 1994 trok Europa 11 miljoen euro uit voor armoedebestrijding. Dat kwam neer op 9 bef (0,22 €) per arme. Dat was
0,016% van het jaarlijkse budget of 0,00014% van het BNP van de Unie. Dat bedrag was ongeveer even groot als
hetgeen de Europese Commissie in 1989 toekende voor de aanleg van een internationaal golfterrein in Malmedy. Na
1994 werd het budget voor armoedebestrijding afgeschaft en werden geen cijfers meer gepubliceerd over het aantal
armen in de Unie…

4. Wat zijn de belangrijkste politieke instellingen van de Unie?

Het hoogste orgaan van de EU is de Europese Raad: bestaande uit de regeringsleiders en de ministers van
Buitenlandse Zaken. Om de zes maand zit een ander land deze raad voor. Deze raad komt vier maal per jaar samen in
de zogenaamde Eurotops. Daar worden de grote politieke oriëntaties vastgelegd, zowel op binnenlands als op
buitenlands vlak. Deze oriëntaties worden dan door de Raad van Ministers in wetten omgezet.
*De wetgevende macht wordt waargenomen door de Raad van Ministers, of kortweg Raad. Hier worden dus de wetten
geschreven. Deze raad is opgedeeld in verschillende raden: de Raad van Landbouwministers (bevoegd voor de
gemeenschappelijke landbouwpolitiek), de Raad van de ministers van economie en financiën (ecofin), de Raad van
ministers van Buitenlandse Zaken, enz. De beslissingen worden genomen bij unanimiteit (vetorecht) of met
gekwalificeerde meerderheid. Naargelang de grootte hebben de lidstaten minder of meer stemmen. De beslissingen
worden in het geheim genomen.
*De uitvoerende macht ligt bij de Europese Commissie. Deze telt twintig leden. De vijf grootste landen hebben twee
commissarissen, de kleinere elk één. Deze worden niet verkozen door de EU-burgers, maar voorgesteld door de
respectievelijke lidstaten. De Commissie bereidt de grote oriëntaties van de Europese Raad voor en doet voorstellen
voor nieuwe wetten. Ze werkt richtlijnen uit voor de lidstaten en ziet toe op de uitvoering van de verdragen. Bij conflicten tussen lidstaten treedt de Commissie op als bemiddelaar. Tenslotte vertegenwoordigt ze de buitenlandse belangen van de Unie. Zo bijvoorbeeld worden de onderhandelingen in de Wereld Handelsorganisatie door de Commissie gevoerd en niet door de individuele lidstaten.
*Dan is er nog het Europarlement. Na de opsomming hierboven blijven niet veel bevoegdheden meer over. Het
parlement kan zelf geen wetten schrijven, enkel in bepaalde gevallen zaken tegenhouden of corrigeren. En dat geldt
slechts voor een beperkt aantal terreinen, bijvoorbeeld niet voor sociale of fiscale zaken (belastingen). Het is
voornamelijk een adviserend orgaan. De ministers en de Commissie moeten naar de mening van het parlement wel
luisteren, maar zijn zelden verplicht om er rekening mee te houden. Formeel gesproken ziet het parlement toe op de
werking van de Commissie. Maar dat is zeer beperkt. Het kan de leden ervan niet zelf kiezen en kan enkel de
Commissie in zijn geheel naar huis sturen. Het parlement heeft tenslotte budgettaire bevoegdheden: elk jaar moet de
begroting worden goedgekeurd door het parlement. Er zijn 626 parlementsleden, gegroepeerd in een achttal groepen.
Ze vergaderen eenmaal per jaar gedurende een twaalftal weken.

5. Europa wordt de wieg van de democratie genoemd. Weerspiegelt zich dat in de Unie?

Het Europarlement is het enige parlement ter wereld waar geen wetten worden geschreven, deze worden door de
Commissie en de Raad gemaakt en eventueel geamendeerd in het parlement, maar met dan nog veel beperkingen. Het
parlement, het enige verkozen orgaan, heeft vooral symbolische en cosmetische betekenis. In wezen wordt de Unie
geleid door een beperkt aantal niet verkozen technocraten en gebeuren de belangrijke beslissingen achter gesloten
deuren. Dat hoeft niet te verwonderen. De constructie van Europa is een project van het kapitaal en is nooit bedoeld
geweest om aan de inwoners serieuze inspraak te geven. Integendeel, vanaf het prille begin werd alles gedaan om de
gewone burger zo ver mogelijk te houden van de besluitvorming. De kapitaalgroepen sturen in verregaande mate het
besluitvormingsproces via machtige lobby’s. Er zijn ongeveer 10.000 lobbyisten actief, gegroepeerd in 500
lobbygroepen. Zo’n 3.000 lobbyisten bewerken het parlement, dat zijn 5 lobbyisten voor elke parlementair. De
lobbyisten hebben als taak de Unie te vormen op maat van het kapitaal. Ze slagen daar ook grotendeels in. Niet alleen
bepalen ze de hoofdoriëntaties en de agenda van de Unie, ook op de deelterreinen wordt zorgvuldig gecoacht, meestalmet succes. De voorbeelden zijn legio. Als de ERT (Europese Ronde Tafel van Industriëlen, de veruit belangrijkste lobbygroep) besluit dat het onderwijs in functie moet staan van het concurrentievermogen, dan neemt de Commissie dat even later bijna letterlijk over. Als er voorstellen circuleren voor een energietaks om het broeikaseffect tegen te gaan, dan bekogelen de lobby’s de politici met allerhande zogenaamde wetenschappelijke studies en met zware druk om dat te verhinderen. Iedereen is dan verwonderd dat het Europarlement een voorstel tot energietaks alsnog verwerpt.
Het is niet overdreven te stellen dat de Unie de facto geregeerd wordt door de multinationals, door het kapitaal dus. Eén
van de grootste lobbygroepen stelt zelf dat ongeveer 80% van wat zij voorstellen, door de Europese overheden wordt
aangenomen.

6. Waarom hebben de multinationals zoveel macht en invloed?

Er zijn verschillende redenen waarom de multi’s zoveel macht en invloed hebben.
Om te beginnen hebben de multi’s een sterk chantagemiddel: hun kapitaal. Zo bijvoorbeeld is de omzet van de 45 bedrijven van de ERT groter dan het
BNP van de Benelux. Indien de politici niet voldoende naar hun pijpen dansen dreigen ze met financiële en
economische tegenmaatregelen.
Ten tweede is er bij de elite een grote consensus over de te volgen
politiek-economische koers: alle grote of traditionele politieke partijen, de commissarissen, de ministers, tot zelfs de
Europees Vakverbond (ETUC) omarmen het neoliberale denken. In zo’n ideologisch krachtenveld is het voor de multi’s
niet moeilijk om hun agenda door te drukken. De vorige twee redenen maken dat de top van de Unie en de top van het
bedrijfsleven vaak onder één hoedje spelen.
Dat wordt nog versterkt door het zogenaamde ‘revolving door’:
bedrijfsleiders die politici worden en omgekeerd. Denk bij ons maar aan de ‘socialist’ Karel Van Miert (nu o.a. bestuurder bij Swissair …) of Jean Luc Dehaene (bestuurder van o.a. Umicore). De politieke en economische elite zijn m.a.w. één pot nat. Daardoor krijgen de grote bedrijven een geprivilegieerde toegang tot de hoogste beslissingsorganen. In de Unie worden de belangrijkste besluiten genomen in de Commissie, achter gesloten deuren. Maar die deuren staan wel open voor de prestigieuze leiders van de grote lobby’s. Daarnaast krijgen de grote lobbygroepen een zetel in officiële adviesorganen en zijn er regelmatige informele contacten met de toppolitici. Op die manier kunnen zij zwaar doorwegen op het politieke werk.
Ten vierde is de besluitvorming in Europa een heel ingewikkeld kluwen: naast de Europese instellingen doen ook
nationale politici vaak hun zeg en dat maakt het geheel soms onoverzichtelijk; het betreft meestal zeer technische
materies; sommige zaken zijn nationale materie, andere weer niet en dat veronderstelt de kennis van al die
verschillende wetten. Om dat allemaal te kunnen volgen is heel wat expertise nodig en daarvoor moet je de middelen
hebben. De lobby’s hebben dat, en die overtreffen vaak die van de parlementsleden. Andere drukkingsgroepen
daarentegen, zoals Niet Gouvernementele Organisaties (NGO’s), moeten hun beïnvloedingswerk doen met heel
bescheiden middelen. Tenslotte is er nog de grote desinteresse en onwetendheid bij het publiek. Dat maakt het voor de
lobbyisten in Brussel gemakkelijker om hun invloed te laten gelden.

7. Streven we op termijn naar een echte Europese staat, naar het voorbeeld van de VS?

Dat is een heikel punt van de Europese eenwording. Aan de ene is een supranationale staat het logische eindpunt van
de huidige ontwikkelingen en kadert in de strategie van het Europese grootkapitaal. Het kapitaal gaat altijd op zoek naar die staatsvorm die het best in staat is om zijn belangen te verdedigen. Meer concreet, om de ‘eigen’ economische en geostrategische belangen wereldwijd te kunnen verdedigen, desnoods tegen de andere grootmachten in, is een
onafhankelijk, gezamenlijk en slagvaardig buitenlands (militair) beleid nodig. En dat kan niet zonder één of andere vorm
van supranationale staat.
Aan de andere kant is een verregaande homogene supranationale structuur zoals in de VS is, gezien de grote
verschillen op vlak van taal, cultuur, geschiedenis en koopkracht, op midden lange termijn niet haalbaar. De nationale
staat blijft voorlopig ook onvervangbaar om de bevolking voldoende achter het project te krijgen van maximale
winstrealisatie van het kapitaal.
Het gevolg is dat de Europese staatsstructuur in wording, een vrij halfslachtige structuur krijgt: deels nationale en deels supranationale bevoegdheden. Er is veel verzet tegen een supranationale staat, zowel bij de publieke opinie als bij de politike elite van een aantal staten. Om dit te counteren wordt gedacht aan een integratie met verschillende snelheden: een harde kern die de voorhoede vormt en daarnaast landen die trager willen evolueren. Die avant-garde zou
bijvoorbeeld bestaan in de as Frankrijk-Duitsland, samen met de Benelux. Ook de politieke instellingen zouden op korte
termijn grondig kunnen veranderen. Eind april 2001 lanceerde Bondskanselier Schröder een ophefmakend voorstel tot
drastische hervormingen: de Europese Commissie wordt de Europese regering en de Raad van ministers wordt een
soort Tweede Kamer, naar het model van de Duitse Bondsraad. Kortom een voorstel om te komen tot de ‘Verenigde
Staten van Europa’.Het valt te zien of de publieke opinie dat zal slikken. De uitkomst en de snelheid waarmee deze
politieke transformatie zal plaatsgrijpen, zal ook afhangen van de reële krachtsverhoudingen tussen de verschillende
nationale staten.

8. Is de vorming van een Europees leger geen noodzakelijk tegengewicht tegen de militaire overmacht van de VS?

De militaire uitbouw van de Unie is een weerspiegeling van de politiek-economische evoluties in de huidige periode.
Om zich te kunnen ontpoppen tot een grootmacht is een eigen autonoom leger noodzakelijk, om verschillende redenen.
Vooreerst moet men afgeraken van de sterke militaire afhankelijkheid van de VS om een eigen buitenlandse politiek te
kunnen voeren. Die eigen politiek heeft te maken met de belangen van de eigen multinationals in de eigen achtertuin, te
weten: Oost-Europa en Afrika en later in de geostrategische gebieden met hoge prioriteit: Centraal-Azië en het Midden
Oosten. Ten tweede zal de Euro als wereldmunt maar aanvaard worden als ze gedekt wordt door voldoende militaire
macht. Dat is in het verleden altijd zo geweest. Ten derde is een Euroleger noodzakelijk als afzetmarkt van de eigen
Europese militaire industrie.
De uitbouw van een offensief interventieleger zal leiden tot een toenemend aantal militaire operaties in de Derde Wereld of de voormalige Oostbloklanden. ‘Onwillige’ landen zullen militair tot de orde worden geroepen. Sinds de val van de Berlijnse Muur heeft Europa reeds deelgenomen aan militaire operaties in Irak, Bosnië, Kosovo en Joegoslavië en nu ook Afghanistan. Het houdt niet op. De vrede is verder dan ooit.
Bovendien verscherpt de verdeling van de wereld in invloedzones de tegenstellingen tussen de grootmachten
onderling. Dat leidt tot toenemende handelsconflicten, die uiteindelijk kunnen uitdraaien op een militaire krachtmeting.
Het is dan ook geen toeval dat de Europese Unie een eigen, autonoom leger wil vormen, los van de VS. In het verleden
is de vorming van regionale machtsblokken steeds uitgedraaid op grootschalige militaire confrontaties. Dat is helaas de onverbiddelijke ‘logica’ van het kapitalisme.

9. Mogen we op korte termijn een Euroleger verwachten?

Op de top van Helsinki (december 1999) wordt een snelle interventiemacht boven de doopvont gehouden. Het gaat om
een troepenmacht van 50 tot 60.000 soldaten. Uiteindelijk is het een heel bescheiden leger en van een optreden, los
van de NAVO, is voorlopig geen sprake. Een volledig zelfstandige Europese krijgsmacht zien de Noord-Amerikanen niet
zitten en de Europeanen durven of kunnen (nog) niet.
Verschillende factoren verklaren waarom de Unie (nog) geen eigen militaire arm uitbouwt. Vooreerst is het leidende
land op economisch vlak, Duitsland, op dit ogenblik nog een militaire dwerg. Ten tweede vraagt een geïntegreerd leger
om een federale staatsstructuur en zover zijn we nog niet. Ten derde ligt vooral Groot-Brittannië dwars, maar ook de
Scandinavische landen en Oostenrijk staan niet te springen voor een te sterke militaire profilering. Ten vierde ontbreekt de technologische en industriële basis voor een eigen volwaardige militaire industrie die in staat is om langdurige operaties overzee te voeren. Tenslotte is er de absolute militaire superioriteit van de VS en de grote greep die ze op de lidstaten hebben via de NAVO (effectieve leden en partnerschap).
Dat is de situatie op dit moment. Maar dit alles zou heel snel kunnen veranderen. Duitsland is in staat om op zeer korte
tijd een kernmacht te worden. Het Britse grootkapitaal kan zijn houding wijzigen als de economische integratie verder
toeneemt. Er zijn de laatste tijd duidelijke tekenen dat Tony Blair GB over de streep wil trekken. Op het vlak van de
Europese defensie-industrie zijn de laatste jaren heel wat inspanningen geleverd en in een niet verafgelegen toekomst
zal de Unie in staat zijn een interventiemacht op poten te zetten, zonder nog langer te moeten steunen op de VS. De
greep van de VS op de huidige en toekomstige leden van de EU zou kunnen afbrokkelen, een alliantie van de Unie met
Rusland is niet ondenkbeeldig. De zwakte bestaat momenteel vooral in het ontbreken van een supranationale
staatsstructuur, maar op dat vlak is heel wat aan het bewegen.

10. Hoe moeten we de uitbreiding van de Unie met de landen van Midden- en Oost-Europa begrijpen?

Door de val van het communisme kwam een regio ‘vrij’ met een bevolkingsgrootte van 150 miljoen. Dat is een geschenk
dat uit de hemel viel voor de sputterende Europese economie: nieuwe afzetmarkten, maar ook goedkope grondstoffen
en arbeidskrachten. Vooral de Duitse multinationals azen daarop. Na de hereniging verstevigde Duitsland zijn
dominante en leidende positie binnen Europa. De verovering van nieuwe markten in het Oosten, is niet alleen
economisch zeer voordelig, op geostrategisch vlak is het belangrijk. Volgens de Duitse Centrale Bank betekent de
uitbreiding naar het Oosten dat de Unie evolueert van en juniorpartner naar een echte krachtige concurrent van de VS,
waardoor er een machtsverschuiving zal plaatsgrijpen op het internationale politieke en militaire schaakbord. Volgens
ex-kanselier Kohl is die uitbreiding zelfs een kwestie van oorlog of vrede in de 21ste eeuw…
Er is nog een tweede reden waarom de EU aanstuurt op de snelle integratie van de voormalige Oostbloklanden. De
transitie naar het kapitalisme heeft niet de verhoopte welstand gebracht, integendeel. In 17 van de 18 landen is de
economische en sociale situatie vandaag slechter, vaak veel slechter, dan voor de val van de Berlijnse Muur. Neem
daarbij de toegenomen etnische spanningen, dan ligt hier een kruitvat te wachten. Om destabilisatie aan de Oostgrens,
een eventuele terugkeer naar het communisme of naar een antiwesterse houding te vermijden, of dat althans te
counteren, wil de EU daarom zo snel mogelijk een gordel van landen integreren.
Aan de bevolking van de kandidaatlanden tot toetreding wordt voorgespiegeld dat ze door het EU- lidmaatschap op
termijn haar welvaart zal kunnen opkrikken tot het niveau van de rijkere West-Europese landen. Met de handelsstromen
en investeringspatronen van vandaag kan men echter met vrij grote zekerheid voorspellen dat de kloof tussen die
landen en de 15 alleen maar zal vergroten. Voorbeelden uit het verleden bevestigen dat: sinds hun opname is de kloof
tussen Spanje, Griekenland en Portugal en de rest van Europa alleen maar toegenomen. De sterksten zoals Tsjechië en
Slovenië zullen misschien in staat zijn zich te versterken, maar de grote meerderheid dreigt te degraderen tot een soort ‘interne kolonie’. Omwille van de zeer lage lonen richten de multinationals van de VS filialen of onderaanemingen op, juist over de Mexicaanse grens. Vandaag zien we hetzelfde patroon bij Duitse multi’s. In Polen bijvoorbeeld gebeurt dat in de sector van textiel en in Tsjechië in de sector van de mechaniek.





Website: http://belgium.indymedia.org/front.php3?article_id=12629&group=webcast
 

Lees meer over: europa globalisering

aanvullingen
uit dit artikel zijn aanvullingen verplaatst naar de ruispagina
democratisering 
cor connery - 13.03.2002 13:38

Ik vind het een interessant artikel. Ik mis echter (in deze samenvatting) ideëen voor een strategie om de geconstateerde tendensen te veranderen. In mijn ogen ligt deze strategie (onder meer) in een vergroting van de democratie. Dit ten eerste op nationaal niveau (veel meer inspraak van het volk bij de verdeling van de belastinggelden). Omdat hier wel sprake is van een min of meer democratische controle, kun je vanuit de EU-landen wel invloed op de ´Europeanisering´ uitoefenen. Er zijn wel beperkingen door de verdragen en afspraken die de Nederlandse regering(en) hebben gesloten en gemaakt, deze zijn echter wel terugdraaibaar (een belangrijk en vaak onderbelicht punt). Ten tweede zal ook het Europees parlement een daadwerkelijk democratisch instituut moeten worden. Ik denk echter dat de aansturing hiervan ook vooral uit individuele lidstaten zal moeten komen. Op de lange termijn is het ook van belang dat oppositionele bewegingen (als vakbonden en alternatieve politieke bewegingen) zich (nog meer) op Europees niveau gaan organiseren. Een aantal sterke Europese vakbewegingen kunnen wel degelijk een rol van betekenis spelen. Het punt is namelijk dat de Europese volken (mijn inziens) wel aan een bepaalde levenstandaard gewend geraakt zijn. IK denk dus dat de door de auteur geconstateerde ´kapitalisering´ op sociale - en legitimiteitsgrenzen (zal) stuit(en). Het verhaal komt op mij dan ook iets te ´totalitair´ over, waarmee ik bedoel dat de auteur alle antwoorden al heeft (gegeven) en zijn analyse ´waterdicht´ doet voorkomen, ik denk dat ´de werkelijkheid´toch iets gecompliceerder in elkaar steekt.

E-Mail: corconnery@yahoo.com
aanvullingen
> indymedia.nl > zoek > archief > hulp > doe mee > publiceer nieuws > open nieuwslijn > disclaimer > chat
DISCLAIMER: Indymedia NL werkt volgens een 'open posting' principe om zodoende de vrijheid van meningsuiting te bevorderen. De berichten (tekst, beelden, audio en video) die gepost zijn in de open nieuwslijn van Indymedia NL behoren toe aan de betreffende auteur. De meningen die naar voren komen in deze berichten worden niet zonder meer door de redactie van Indymedia NL gesteund. Ook is het niet altijd mogelijk voor Indymedia NL om de waarheid van de berichten te garanderen.