english
nederlands
Indymedia NL
Vrij Media Centrum Nederland
Indymedia NL is een onafhankelijk lokaal en mondiaal vrij communicatie orgaan. Indymedia biedt een andere kijk op het nieuws door een open publicatie methode van tekst, beeld & geluid.
> contact > zoek > archief > hulp > doe mee > publiceer nieuws > open nieuwslijn > disclaimer > chat
Zoek

 
Alle Woorden
Elk Woord
Bevat Media:
Alleen beelden
Alleen video
Alleen audio

Dossiers
Agenda
CHAT!
LINKS

European NewsReal

MDI klaagt Indymedia.nl aan
Rechtszaak Deutsche Bahn tegen Indymedia.nl
Onderwerpen
anti-fascisme / racisme
europa
feminisme
gentechnologie
globalisering
kunst, cultuur en muziek
media
militarisme
natuur, dier en mens
oranje
vrijheid, repressie & mensenrechten
wereldcrisis
wonen/kraken
zonder rubriek
Events
G8
Oaxaca
Schinveld
Schoonmakers-Campagne
Hulp
Hulp en tips voor beginners
Een korte inleiding over Indymedia NL
De spelregels van Indymedia NL
Hoe mee te doen?
Doneer
Steun Indymedia NL financieel!
Rechtszaken kosten veel geld, we kunnen elke (euro)cent gebruiken!

Je kunt ook geld overmaken naar bankrekening 94.32.153 tnv Stichting Vrienden van Indymedia (IBAN: NL41 PSTB 0009 4321 53).
Indymedia Netwerk

www.indymedia.org

Projects
print
radio
satellite tv
video

Africa
ambazonia
canarias
estrecho / madiaq
kenya
nigeria
south africa

Canada
hamilton
london, ontario
maritimes
montreal
ontario
ottawa
quebec
thunder bay
vancouver
victoria
windsor
winnipeg

East Asia
burma
jakarta
japan
manila
qc

Europe
alacant
andorra
antwerpen
armenia
athens
austria
barcelona
belarus
belgium
belgrade
bristol
bulgaria
croatia
cyprus
estrecho / madiaq
euskal herria
galiza
germany
grenoble
hungary
ireland
istanbul
italy
la plana
liege
lille
madrid
malta
marseille
nantes
netherlands
nice
norway
oost-vlaanderen
paris/île-de-france
poland
portugal
romania
russia
scotland
sverige
switzerland
thessaloniki
toulouse
ukraine
united kingdom
valencia
west vlaanderen

Latin America
argentina
bolivia
brasil
chiapas
chile
chile sur
colombia
ecuador
mexico
peru
puerto rico
qollasuyu
rosario
santiago
tijuana
uruguay
valparaiso

Oceania
adelaide
aotearoa
brisbane
burma
darwin
jakarta
manila
melbourne
oceania
perth
qc
sydney

South Asia
india
mumbai

United States
arizona
arkansas
atlanta
austin
baltimore
big muddy
binghamton
boston
buffalo
charlottesville
chicago
cleveland
colorado
columbus
danbury, ct
dc
hampton roads, va
hawaii
houston
hudson mohawk
idaho
ithaca
kansas city
la
madison
maine
miami
michigan
milwaukee
minneapolis/st. paul
new hampshire
new jersey
new mexico
new orleans
north carolina
north texas
nyc
oklahoma
omaha
philadelphia
pittsburgh
portland
richmond
rochester
rogue valley
saint louis
san diego
san francisco
san francisco bay area
santa barbara
santa cruz, ca
seattle
tallahassee-red hills
tampa bay
tennessee
united states
urbana-champaign
utah
vermont
western mass
worcester

West Asia
armenia
beirut
israel
palestine

Topics
biotech

Process
discussion
fbi/legal updates
indymedia faq
mailing lists
process & imc docs
tech
volunteer
Credits
Deze site is geproduceerd door vrijwilligers met free software waar mogelijk.

De software die we gebruiken is beschikbaar op: mir.indymedia.de
een alternatief is te vinden op: active.org.au/doc

Dank aan indymedia.de en mir-coders voor het creŽren en delen van mir!

Contact:
info @ indymedia.nl
Eerste verjaardag van de ‘Argentinazo’
Ramon Sarmiento - 19.12.2002 15:29

De volksopstand in ArgentiniŽ van ťťn jaar geleden, ook bekend als de Argentinazo, is het begin van een nieuw revolutionair elan in het land en in het hele Latijns-Amerikaanse continent. Wat er sindsdien gebeurde is minder bekend. Uit ArgentiniŽ schrijft Ramon Sarmiento ons een uitstekende verjaardagskaart met een beschrijving van de opstand en het verloop van de beweging sindsdien.


Op 19 en 20 december van dit jaar vieren we de eerste verjaardag van de volksopstand in ArgentiniŽ, die een einde stelde aan de regering van Fernando de la Rua. Deze revolutionaire dagen hebben de politieke fysionomie van het land radicaal veranderd. Een nieuwe politieke etappe werd geopend, waarbij de massa haar intrede deed op het politieke toneel.

De beweging ging van start naar aanleiding van de verklaring van ‘staat van beleg’ door De la Rua als reactie op de duizenden arbeiders, werklozen en jongeren die de straten van Buenos Aires en andere steden vulden. De bloedige repressie van de beweging, toen dertig betogers door politiekogels werden geveld, heeft de strijd niet ingetoomd. Een reusachtige menigte had zich voor het regeringsgebouw, de Casa Rosada, verzameld en was klaar voor een bestorming. President De la Rua vluchtte met een politiehelikopter van op het dak van het gebouw. De Argentijnse burgerij, die bevreesd was voor het verlies van al haar macht, verkoos het ontslag te forceren van de president, in de hoop dat dit de beweging zou kalmeren.

Vanaf dat moment echter ging alles zeer snel. Twee opeenvolgende presidenten die in alle haast door het parlement werden verkozen uit de rangen van de peronisten, die in de oppositie zaten, moesten nu ook ontslag indienen onder druk van de volksbeweging. De massa’s begonnen dan ook kernen van volks- en arbeidersmacht op te richten zoals de algemene vergaderingen in de wijken. De populairste slogan werd toen ‘que se vayan todos’ (dat ze het allemaal aftrappen), gevolgd door ‘que no quede ni un solo’ (en dat er niemand van hen overblijft). De voornaamste eisen die door de overgrote meerderheid van deze volksvergaderingen werden gedragen, hadden een ontegensprekelijk socialistisch karakter. We denken aan de eis voor de nationalisatie van de banken, de hernationalisatie van de geprivatiseerde bedrijven onder arbeiderscontrole, de verwerping van de buitenlandse schuld en andere. Een revolutionaire partij met een massa-aanhang had in deze omstandigheden zonder veel moeite of geweld een socialistische omvorming van de maatschappij kunnen doorvoeren.

De linkse groepen in ArgentiniŽ die zeer actief zijn in de volksvergaderingen, de werklozenbeweging van de ‘piqueteros’ en onder studenten hebben echter weinig invloed onder de georganiseerde arbeiders. Daarenboven zijn ze nogal klein (gaande van enkele honderden leden tot verschillende duizenden). In elk geval waren de mogelijkheden voor de linkerzijde om de beweging te beÔnvloeden uitzonderlijk groot. Getuige hiervan de populariteit van iemand als Zamora, een voormalig trotskistisch parlementslid. De oplossing om de linkerzijde uit haar minderheidspositie te halen ligt enerzijds bij de opname van een echt socialistisch programma, maar vooral bij een gedurfde en niet-sectaire oriŽntatie naar de georganiseerde arbeidersbeweging. Hieronder verstaan we koppige pogingen om de steun te bekomen bij de vakbonden onder peronistische invloed.

Na de verkiezing van nog een nieuwe peronistische president, Duhalde genaamd, werd de leiding van de grootste vakbond (CGT) de belangrijkste steunpilaar van de regering. Ook de leiding van de CGT was bevreesd voor de omvang van de volksopstand en had niet de minste bedoeling om ze verder te stimuleren. Het tegendeel is waar. De leiders van een andere belangrijke vakbond sloten een soort wapenstilstand af met Duhalde. Dit heeft het mogelijk gemaakt dat de Argentijnse burgerij weer aan zet kon komen. De verdieping van de economische crisis – meer dan 600.000 nieuwe werklozen – in de daaropvolgende maanden had een negatief effect op het bewustzijn van miljoenen arbeidersgezinnen. De beweging begon zich hierdoor terug te plooien.

Niettemin slaagde de linkerzijde erin via de algemene vergaderingen en de piquetero-beweging talrijke acties te voeren tegen de Duhalde-regering en voor een socialistische uitweg op de crisis van het kapitalisme. Tienduizenden mensen hebben aan deze acties deelgenomen. Tientallen hoofdzakelijk kleine bedrijven die overkop waren gegaan, werden bezet en in vele gevallen herstartten de arbeiders de productie zelf. De bekendste van deze bedrijven die onder arbeiderscontrole de productie herstartten, waren de keramiekfabriek Zanon in Neuquen en het textielbedrijf Bruckman in Buenos Aires. Deze acties waren het hele jaar onderhevig aan patronale chantage en aan intimidatie van het gerecht en de politie. Voor de herdenking van deze volksopstand zijn er voor 19 en 20 december talrijke betogingen voorzien in het hele land.

Verkiezingen

De burgerij is ondertussen bezig met een repressief beleid van zogenaamde ‘lage intensiteit’. Niet dat haar machtssysteem op korte termijn bedreigd wordt, maar deze repressie moet ervoor zorgen dat de beweging binnen ‘aanvaardbare’ grenzen blijft. Honderden arbeidersmilitanten, jongeren, leden van de volksvergaderingen, de piquetero's en de linkerzijde in het algemeen, werden de laatste tijd onderworpen aan bedreigingen en fysieke aanvallen. Opvallend is ook dat telkens wanneer de burgerij geprobeerd heeft de beweging bloedig de kop in te drukken, het sociaal protest hiertegen overweldigend is geweest. Dat was in juni het geval bij de koelbloedige moord door de politie op jonge piqueteros in Avellanedo. Tot nu toe is de repressie van de politie voorlopig niet verder kunnen gaan.

De Duhalde-regering heeft voor juli nieuwe presidentsverkiezingen uitgeschreven. Het lijdt geen twijfel dat het weer om een manoeuvre gaat teneinde de massa’s van het sociaal protest weg te houden. Na verschillende keren de datum te hebben veranderd, liggen deze verkiezingen nu vast op 27 april. De ontbinding van het peronistische kamp bereikte naar aanleiding van deze verkiezingen een nieuw hoogtepunt. Een echte burgeroorlog woedt tussen verschillende peronistische caudillo’s voor de erkenning als officiŽle presidentskandidaat van de partij. Een aantal onder deze leiders zoals Saa en Kirchner aarzelen niet om het demagogische pad op te gaan om zo de steun van de massa’s te winnen. Een aanzienlijk gedeelte van de linkerzijde is verkeerdelijk voorstander van een boycot van de verkiezingen. Dit ordewoord laat de plaats vrij voor burgerlijke demagogen van allerlei slag om nu campagne te voeren tegen corruptie, tegen het IMF enzovoort. Zo hopen ze stemmen te ronselen onder de arbeidersgezinnen.

Veralgemeende armoede

De onderhandelingen tussen de Argentijnse regering en het IMF zitten in een impasse. Het IMF wacht de resultaten af van de verkiezingen vooraleer nieuwe kredieten toe te staan aan het land. De internationale instelling wil bikkelharde waarborgen dat een nieuwe regering bereid is met de grove borstel door de sociale uitgaven te gaan.

De sociale toestand blijft zeer slecht. Vijfenvijftig procent van de bevolking leeft in armoede. Zesentwintig procent kan niet instaan voor zijn levensbehoeften. Meer dan de helft van de arbeiders zit in de informele sector met zeer lage lonen en zonder rechten. Honderden kinderen sterven als gevolg van de honger. Hiertegenover staan de recordwinsten van de grote landbouwbedrijven dankzij de uitvoer van voedsel. Pervers gewoon! De geprivatiseerde bedrijven leggen nu ook hogere prijzen op in het transport, voor de gas- en elektriciteitsbevoorrading en voor de telefoon. De prijsstijging bedraagt hier gemiddeld 30 procent. Vele families kunnen in deze toestand met hun inkomen niet rondkomen tot het einde van de maand.

Onder het kapitalisme is er duidelijk geen uitweg uit deze ellende. Onvermijdelijk zal de Argentijnse arbeidersklasse uit haar fase van inactiviteit treden en de weg opgaan van een nieuwe revolutionaire strijd. Een succesvolle revolutionaire uitkomst aan deze strijd vereist de eenmaking van de activiteit van de piquetero-beweging, de klassenvakbonden, en de politieke linkerzijde rond een degelijk socialistische programma. Dit programma houdt onder andere de meeste eisen in de die beweging het laatste jaar zelf naar voren heeft gebracht. We denken hierbij aan een job voor iedereen tegen een waardig loon, geen tariefverhogingen in transport enzovoort, de vorming van fabriekscomitťs in elk bedrijf om voor betere lonen en arbeidsvoorwaarden te vechten, tegen afdankingen.

De volksvergaderingen moeten verder versterkt worden en de strijd voor het leefbaar maken van de wijken moet weer op de agenda geplaatst worden. Ten slotte moet er werk gemaakt worden van het bijeenroepen van een nationaal congres van alle democratisch verkozen vertegenwoordigers van fabriekscomitťs, de organisaties van de piquetero’s, de volksvergaderingen, om een strijdplan op te stellen voor een grondige maatschappelijke verandering en het winnen van de georganiseerde arbeiders in de vakbonden voor een programma van socialistische revolutie. Op het moment van de eerste verjaardag van de ‘Argentinazo’ is dit het enige alternatief voor de Argentijnse arbeidersklasse op de kapitalistische barbarij.

Ramon Sarmiento, 19 december 2002


- E-Mail: info@vonk.org Website: http://www.vonk.org
 

Lees meer over: vrijheid, repressie & mensenrechten wereldcrisis

aanvullingen
betonmarxisme 
gwwagen - 19.12.2002 16:02

Hmmm... opgepast. Dit klinkt weer enorm naar de voorhoede die het allemaal wel weer even gaat regelen voor de "Argentijnse arbeidersklasse". Zogauw er iemand gaat roepen dat ze het Enige Alternatief aan komen dragen in de vorm van een Programma van Socialistische Revolutie (het staat er echt)waar iedereen aan mee moet doen (lees: ondergeschikt aan wordt) gaan er bij mij iig. flink wat alarmbellen rinkelen. Laat de buurtcomitees, piqueteros en cacerolasos vooral de ruimte om zich zelf te ontwikkelen en organiseren, het centraal comitee van de Marxistische wereldrevolutie staat de opstand doorgaans eerder in de weg dan dat die die bevordert....
aanvullingen
> indymedia.nl > zoek > archief > hulp > doe mee > publiceer nieuws > open nieuwslijn > disclaimer > chat
DISCLAIMER: Indymedia NL werkt volgens een 'open posting' principe om zodoende de vrijheid van meningsuiting te bevorderen. De berichten (tekst, beelden, audio en video) die gepost zijn in de open nieuwslijn van Indymedia NL behoren toe aan de betreffende auteur. De meningen die naar voren komen in deze berichten worden niet zonder meer door de redactie van Indymedia NL gesteund. Ook is het niet altijd mogelijk voor Indymedia NL om de waarheid van de berichten te garanderen.