english
nederlands
Indymedia NL
Vrij Media Centrum Nederland
Indymedia NL is een onafhankelijk lokaal en mondiaal vrij communicatie orgaan. Indymedia biedt een andere kijk op het nieuws door een open publicatie methode van tekst, beeld & geluid.
> contact > zoek > archief > hulp > doe mee > publiceer nieuws > open nieuwslijn > disclaimer > chat
Zoek

 
Alle Woorden
Elk Woord
Bevat Media:
Alleen beelden
Alleen video
Alleen audio

Dossiers
Agenda
CHAT!
LINKS

European NewsReal

MDI klaagt Indymedia.nl aan
Rechtszaak Deutsche Bahn tegen Indymedia.nl
Onderwerpen
anti-fascisme / racisme
europa
feminisme
gentechnologie
globalisering
kunst, cultuur en muziek
media
militarisme
natuur, dier en mens
oranje
vrijheid, repressie & mensenrechten
wereldcrisis
wonen/kraken
zonder rubriek
Events
G8
Oaxaca
Schinveld
Schoonmakers-Campagne
Hulp
Hulp en tips voor beginners
Een korte inleiding over Indymedia NL
De spelregels van Indymedia NL
Hoe mee te doen?
Doneer
Steun Indymedia NL financieel!
Rechtszaken kosten veel geld, we kunnen elke (euro)cent gebruiken!

Je kunt ook geld overmaken naar bankrekening 94.32.153 tnv Stichting Vrienden van Indymedia (IBAN: NL41 PSTB 0009 4321 53).
Indymedia Netwerk

www.indymedia.org

Projects
print
radio
satellite tv
video

Africa
ambazonia
canarias
estrecho / madiaq
kenya
nigeria
south africa

Canada
hamilton
london, ontario
maritimes
montreal
ontario
ottawa
quebec
thunder bay
vancouver
victoria
windsor
winnipeg

East Asia
burma
jakarta
japan
manila
qc

Europe
alacant
andorra
antwerpen
armenia
athens
austria
barcelona
belarus
belgium
belgrade
bristol
bulgaria
croatia
cyprus
estrecho / madiaq
euskal herria
galiza
germany
grenoble
hungary
ireland
istanbul
italy
la plana
liege
lille
madrid
malta
marseille
nantes
netherlands
nice
norway
oost-vlaanderen
paris/île-de-france
poland
portugal
romania
russia
scotland
sverige
switzerland
thessaloniki
toulouse
ukraine
united kingdom
valencia
west vlaanderen

Latin America
argentina
bolivia
brasil
chiapas
chile
chile sur
colombia
ecuador
mexico
peru
puerto rico
qollasuyu
rosario
santiago
tijuana
uruguay
valparaiso

Oceania
adelaide
aotearoa
brisbane
burma
darwin
jakarta
manila
melbourne
oceania
perth
qc
sydney

South Asia
india
mumbai

United States
arizona
arkansas
atlanta
austin
baltimore
big muddy
binghamton
boston
buffalo
charlottesville
chicago
cleveland
colorado
columbus
danbury, ct
dc
hampton roads, va
hawaii
houston
hudson mohawk
idaho
ithaca
kansas city
la
madison
maine
miami
michigan
milwaukee
minneapolis/st. paul
new hampshire
new jersey
new mexico
new orleans
north carolina
north texas
nyc
oklahoma
omaha
philadelphia
pittsburgh
portland
richmond
rochester
rogue valley
saint louis
san diego
san francisco
san francisco bay area
santa barbara
santa cruz, ca
seattle
tallahassee-red hills
tampa bay
tennessee
united states
urbana-champaign
utah
vermont
western mass
worcester

West Asia
armenia
beirut
israel
palestine

Topics
biotech

Process
discussion
fbi/legal updates
indymedia faq
mailing lists
process & imc docs
tech
volunteer
Credits
Deze site is geproduceerd door vrijwilligers met free software waar mogelijk.

De software die we gebruiken is beschikbaar op: mir.indymedia.de
een alternatief is te vinden op: active.org.au/doc

Dank aan indymedia.de en mir-coders voor het creŽren en delen van mir!

Contact:
info @ indymedia.nl
Discussie over geweldloosheid n.a.v. D14
Jeroen Davids - 25.11.2001 11:11

In BelgiŽ wordt blijkbaar hard gediscussieerd over geweldloosheid. Hieronder vind je daar een voorbeeld van. Ik vind het interessant om te zien dat de strategie van de bewindvoerders toch vruchten afwerpt. De eerste tekst is afkomstig van iemand van de Belgische KP. Ik vermoed dat dat Communistische Partij is, maar blijkbaar zijn die door de jaren heen een heel brave partij geworden.


Tekst van Arne BailliŤre
Herieschoppers. Amokmakers. Heethoofden. Politieke Hooligans. Vandalen. De reputatie van de anti- globaliseringsbeweging was na de mediahype rond het geweld in Seattle, GŲteborg en Genua helemaal om zeep. Met de komst van het Europees voorzitterschap vreesden velen dat het ook in BelgiŽ tot rellen zou komen. Maar de beweging heeft zich hier van een heel andere kant laten zien. Vreedzaam en feestelijk protest was er in Brugge, Leuven, Luik en Gent. Brussel komt eraan. Eťn zaak is zeker: in BelgiŽ is er vooruitgang geboekt.

"Een grote actie zit er niet in, maar we roepen op tot overleg om toch minstens een symbolisch protest te laten horen." Dat stond er in de eerste brief die Attac- Brugge naar allerlei organisaties en individuen stuurde. Dat was begin juli. Tijdens de Europese top voor buitenlandse handel op 6 september trok onder het oog van de inernationale pers een manifestatie van 1500 man door de Brugse binnenstad, gevolgd door een manifeest in het Astridpark. Het "S06"- comite van meer dan 30 zeer diverse organisaties leverde een puik staaltje werk. Alles verliep vreedzaam. Voor de betoging werd voor het eerst in de geschiedenis van de beweging een delegatie ontvangen door Eurotop-voorzitster Annemie Neyts. De weerklank was enorm: zelfs Trends publiceerde een dossier van 8 bladzijden over de het Brugse Manifeest. Het ijs was gebroken: door het vreedzaam verloop te Brugge kwamen ook de onderhandelingen tussen het Gentse stadsbestuur en het lokale O-19 comitť los.

Ondertussen begon zich echter in de beweging een vreemd conflict af te spelen: De vakbondstop begon zich in dit eenheidsfront met de NGO´s, derde wereld- organisaties, klein links en vooruitstrevende jongeren steeds minder thuis te voelen. Men vreesde voor een verlies aan aandacht voor de eigen eisenbundels. In Luik organiseerden de vakbonden een aparte betoging naar aanleiding van de Eurotop van de ministers van FinanciŽn. Het lukte: met 7000 was de vakbondsbetoging veel groter dan die van de democratische globalisten de dag nadien, die een kleine duizend man op de been bracht. Maar in Gent lukte het niet: met 6000 moesten de bonden het afleggen tegen de 13000 van de coalitie van democratische globalisten, een historisch feit. Het wordt nu afwachten hoe de houding van de bonden verder zal evolueren.

Ook in Gent verliep alles vreedzaam. En vooral feestelijk: 2000 jongeren gingen nog tot vier uur ´s ochtends uit de bol voor een ander Europa: met optredens, dj´s, wijn van de wereldwinkel en tonnen enthousiasme. De democratische globaliseringsbeweging is er in geslaagd aansluiting te vinden met de moderne festivalcultuur! Nieuwe spelers zoals Attac en Indymedia mogen op hun palmares schrijven dat ze de moderne actiemethodes- en strategieŽn in BelgiŽ binnenbrachten. De know- how en de tomeloze inzet van de organisatoren deed de rest.

EU- voorzitter Guy Verhofstadt moet nu ook de realiteit onder ogen zien: dit zijn geen amokmakers, geen politieke hooligans, dit zijn burgers die elk vanuit hun eigen overtuiging democratisch opkomen voor een rechtvaardiger wereldhandel met meer kansen voor de zwaksten. Het feit dat hij een internationale conferentie over globalisering organiseerde , biedt enkele perspectieven.

Niet alleen omdat ze inhoudt dat door de publieke opinie de democratische globaliseringsbeweging van een bende amokmakers naar gesprekspartner is opgewaardeerd, maar ook omdat ze op een moment komt dat er steeds meer pogingen opgaan om de beweging te linken aan de ´strijd tegen het terrorisme´. Dankzij de vreedzame manifestaties in BelgiŽ is er een nieuwe dimensie toegevoegd aan het debat.

Natuurlijk was het een evenement met een hoog PR- gehalte, en een radicale wijziging in de standpunten van beide zijden was er niet echt te verwachten. Vanuit de beleidshoek blijft men enkel heil zien in een verdere liberalisering van de wereldhandel. Wij willen de globalisering van het welzijn door de herverdeling van de welvaart. Het debat zal voortgezet worden in Brussel op 14 december, en erna. Het collectief streven naar een betere samenleving staat weer in het brandpunt van de belangstelling, en dat is goed.




Antwoord van Christophe Callewaert
De tekst van Arne gaat over geweld en geweldloosheid binnen de antiglobaliseringsbeweging. Het is een kwestie die hier op Indymedia en in alle andere perskanalen al veel inkt deed vloeien.
Zelf ben ik nog niet vaak getuige geweest van geweld. Ik heb wel eens een knokpartij gezien in de uitgaansbuurt. Ik heb al ontelbare keren de politie zien te keer gaan tegen betogers. Ik zit wel ook eens apathisch te staren naar mateloos geweld op de televisie, naar groene lichtflitsen boven een donkere stad of naar IsraŽlische soldaten die op stenengooiende kinderen schieten.
Toen ik in Kinshasa was, heb ik twee mensen zien sterven. Eťn jongen die van het dak van een overvolle bus viel en prompt door een twee bus werd overreden. Zijn verhakkelde lichaam liet men langs de kant van de weg liggen. Ambulances zijn er niet in de volkswijken van Kinshasa en geld voor het hospitaal had de familie van de jongen toch niet. Een andere keer zag ik een man in een greppel langs een andere weg zomaar zijn laatste adem uitblazen. Niemand keek op, niemand liet een traan. Het is wellicht moeilijk medelijden te hebben, als je honger lijdt. Het was de tijd dat Kabila nog leefde en BelgiŽ weigerde hulp te geven of schulden kwijt te schelden zolang er geen democratie en vrijheid was in Congo. Het was ook de tijd dat Ludo Martens (Solidair) en Colette Braeckman (Le Soir) nog de enige waren die schreven dat een derde van het Congolese grondgebied bezet werd door Oegandese en Rwandese troepen en dat Belgische en Amerikaanse bedrijven veel geld verdienden aan deze vuile oorlog. Het was de eerste keer dat ik geconfronteerd werd met het geweld van dit systeem waar ik 25 jaar lang zorgeloos in opgegroeid was en waar ik voor mijn vertrek dikke boeken had over gelezen.
Het is niet altijd makkelijk om een concreet zicht te krijgen op wat geweld eigenlijk is vanuit je luie bureaustoel (zoals in mijn geval) of je luie gemeenteraadszetel (zoals in Arnes geval).
Soms moet je daar een extra inspanning voor doen. Je kan bijvoorbeeld een nieuwsbericht nemen en het lezen tot je voor je ogen ziet wat er echt gebeurd is. Neem nu dit bericht van BBC.uk.com van donderdag 22 november.
Voor je het bericht leest, eerst nog dit. Enkele weken geleden stond hier een foto met een vrouw die verontwaardigd twee bijna identieke gele pakjes omhoog houdt. Het ene pakje is een voedselpakket, het andere een clusterbom (of tenminste een niet ontplofte onderdeel van een clusterbom). Ik weet niet wat jouw reactie was toen je die foto zag. Misschien heb je eens gelachen of verontwaardigd met je hoofd geschud. Mijn reactie zal iets tussen de twee geweest zijn.

“Local United Nations officials in western Afghanistan have asked the Americans to stop dropping food packets in certain areas.
At least one person has been killed and others maimed after mistaking unexploded cluster bombs for the food packets, which are the same bright yellow colour.
On Wednesday, 15-year-old Sayyid Ahmad Sanef spotted what he thought was one of the yellow food packets.
He picked it up to look at it. It blew his head off. At least one other young boy lost his hand and forearm when he similarly mistook one of the deadly yellow bomblets for a food packet.”

Sayyid leefde in een land waar 7 miljoen mensen afhankelijk zijn van voedselhulp. Ik weet niet of iemand hem ooit duidelijk gemaakt heeft waarom Amerikaanse vliegtuigen bommen dropten op de wijk waar hij woonde. Hij zal vast niet geweten hebben dat dat was omdat het Amerikaanse bedrijf Unocal broedt op een pijpleiding door zijn land en omdat de Taliban die er voor zorgden dat hij nooit het gezicht van zijn moeder mocht zien in het openbaar en die nooit aan de macht zouden gekomen zijn zonder de hulp van diezelfde Amerikanen, omdat die Taliban dus niet de stabiliteit konden verzekeren die voor de bouw van zo’n pijpleiding nodig is. Sayyid liep die dag door het puin van de wijk waar enkele weken geleden na precisiebombardementen verschillende doden vielen. Hij was samen met vriendjes op zoek naar zo’n voedselpakket. Sayyid zal wellicht ook honger gehad hebben omdat de bombardementen de voedselbedeling verhinderden en Bush aan buur Pakistan gevraagd had om de grenzen te sluiten voor de buitenlandse voedselkonvooien. Sayyids hoofd werd weggeblazen omdat die Amerikanen zo stom zijn om hun voedselpaketten dezelfde vorm en kleur te geven als hun bommen.
DŠt is geweld, dat is wreedheid mťt een gezicht zou ik bijna durven schrijven, mocht dat in deze omstandigheden niet zo cynisch zijn. Het is heel rauw geweld. Het is bewust, doelgericht, genadeloos en heel bloederig.
Arne heeft het niet over dit geweld in zijn artikel. Hoewel het in zijn tekst gaat over betogingen tegen mensen die dit soort geweld promoten, heeft hij er in zijn tekst geen letter of spatie voor over. Laten we nog eens terugkeren naar die 19de oktober. Dertienduizend mensen kwamen toen op straat om het stopzetten van deze waanzinnige oorlog tegen Sayyid en zijn landgenoten te eisen. De betoging passeerde rakelings langs een uithoek van de rode zone zodat Verhofstadt, Blair en SchrŲder wellicht alleen de sirenes van het Forum voor Vredesactie gehoord hebben. Zou Verhofstadt daar toen een mopje over gemaakt hebben tegen Blair? Hoe dan ook beslisten de heren later op de avond unaniem om de verderzetting van de bombardementen onvoorwaardelijk te steunen.
Het was voor veel mensen een klap in het gezicht toen ze het nieuws in het laatavondjournaal hoorden. Zo’n machtige betoging meegemaakt en toch zo’n beslissing. Bij Arne lees je niets over die heel gemengde gevoelens. Bij hem enkel blijheid over het uitblijven van geweld.

“EU- voorzitter Guy Verhofstadt moet nu ook de realiteit onder ogen zien: dit zijn geen amokmakers, geen politieke hooligans, dit zijn burgers die elk vanuit hun eigen overtuiging democratisch opkomen voor een rechtvaardiger wereldhandel met meer kansen voor de zwaksten. Het feit dat hij een internationale conferentie over globalisering organiseerde, biedt enkele perspectieven.
Niet alleen omdat ze inhoudt dat door de publieke opinie de democratische globaliseringsbeweging van een bende amokmakers naar gesprekspartner is opgewaardeerd, maar ook omdat ze op een moment komt dat er steeds meer pogingen opgaan om de beweging te linken aan de ´strijd tegen het terrorisme´. Dankzij de vreedzame manifestaties in BelgiŽ is er een nieuwe dimensie toegevoegd aan het debat.”

Voilŗ, zover zijn we nu. We zijn niet meer verontwaardigd omdat we niet gehoord worden. We vragen ons niet meer af of we toch niet een andere strategie hadden moeten kiezen. We zitten niet samen om te kijken of het in Laken niet eens anders moet. Nee, wat overblijft is een gevoel van tevredenheid omdat Verhofstadt ons geen hooligans meer kan noemen. We hadden al onze geuzennaam afgezworen om democratische globalisten te worden. Nu nog onze broek afdoen en we staan helemaal in ons bloot gat.
Ik heb hier al eens geprotesteerd dat ik die term “democratische globalisten” maar niks vond. Ik dacht toen nog dat men die term gebruikte om het verschil duidelijk te maken met extreemrechts. Nu weet ik beter: we heten democratische globalisten omdat we totaal ongevaarlijke hielenlikkers geworden zijn. We zijn nu een gesprekspartner van Verhofstadt, hoera. Die vele honderden piepjongeren die deelnamen aan de antikapitalistische jongerenmars met hun che t-shirt en hun “geen oorlog om olie” pin, zullen raar opkijken als ze dat horen.
De laatste keer dat ik geweld zag, was zondag, 11 november. De sabťniens betoogden tegen het faillissement van het bedrijf waar ze zo graag gewerkt hebben. De betogers hadden de toelating gekregen om tot aan de vertrekhal te stappen. Halverwege stuitten we op een gigantisch politiecordon. Een rij politieagenten, daarachter verschillende overvalwagens en een dreigend waterkanon. Er was geen doorkomen aan. De gemoederen raakten verhit. Enkele jongeren glipten de garages binnen en spoten brandblusapparaten leeg op de politieagenten. De garages werden onmiddellijk afgesloten door een nieuwe rij agenten. Even kwam het tot trek- en duwwerk. Een hostess op hoge hakken en met mooi gelakte nagels, fluisterde me in het oor: “On va casser le batÓment, s’ils ne nous laissent pas faire.” Enkele arbeiders bonden een sjaal voor hun gezicht en duwden tegen de rij agenten. Het waterkanon kwam dreigend dichterbij. Maar het was snel weer voorbij. De betogers keerden ontgoocheld en verward terug naar huis. Sabena bleef failliet. Ik weet niet of Arne die dag aanwezig was in Zaventem. Ik vraag me af wat hij van die betoging denkt. Zou hij spijt hebben dat ze niet geheel vreedzaam verlopen is of toch een beetje opgelucht dat door het kundige optreden van de politie ťn de vakbondstop de reputatie van de sabťniens niet helemaal om zeep is?
 

Lees meer over: globalisering

aanvullingen
vraagje 
W - 26.11.2001 14:30

"maar ook omdat ze op een moment komt dat er steeds meer pogingen opgaan om de beweging te linken aan de īstrijd tegen het terrorismeī."
>>wat word hier mee bedoeld? gaat er ook een globaliserings legioen naar ´terroristische staten´
of terrorisme op alle fronten (overheid en groepen)
verder vind ik het jammer dat er niet wordt geschreven over geweld bij betogingen zelf, wat zijn de oorzaken, en hoe kan je dat tegen gaan.
aanvullingen
> indymedia.nl > zoek > archief > hulp > doe mee > publiceer nieuws > open nieuwslijn > disclaimer > chat
DISCLAIMER: Indymedia NL werkt volgens een 'open posting' principe om zodoende de vrijheid van meningsuiting te bevorderen. De berichten (tekst, beelden, audio en video) die gepost zijn in de open nieuwslijn van Indymedia NL behoren toe aan de betreffende auteur. De meningen die naar voren komen in deze berichten worden niet zonder meer door de redactie van Indymedia NL gesteund. Ook is het niet altijd mogelijk voor Indymedia NL om de waarheid van de berichten te garanderen.