english
nederlands
Indymedia NL
Vrij Media Centrum Nederland
Indymedia NL is een onafhankelijk lokaal en mondiaal vrij communicatie orgaan. Indymedia biedt een andere kijk op het nieuws door een open publicatie methode van tekst, beeld & geluid.
> contact > zoek > archief > hulp > doe mee > publiceer nieuws > open nieuwslijn > disclaimer > chat
Zoek

 
Alle Woorden
Elk Woord
Bevat Media:
Alleen beelden
Alleen video
Alleen audio

Dossiers
Agenda
CHAT!
LINKS

European NewsReal

MDI klaagt Indymedia.nl aan
Rechtszaak Deutsche Bahn tegen Indymedia.nl
Onderwerpen
anti-fascisme / racisme
europa
feminisme
gentechnologie
globalisering
kunst, cultuur en muziek
media
militarisme
natuur, dier en mens
oranje
vrijheid, repressie & mensenrechten
wereldcrisis
wonen/kraken
zonder rubriek
Events
G8
Oaxaca
Schinveld
Schoonmakers-Campagne
Hulp
Hulp en tips voor beginners
Een korte inleiding over Indymedia NL
De spelregels van Indymedia NL
Hoe mee te doen?
Doneer
Steun Indymedia NL financieel!
Rechtszaken kosten veel geld, we kunnen elke (euro)cent gebruiken!

Je kunt ook geld overmaken naar bankrekening 94.32.153 tnv Stichting Vrienden van Indymedia (IBAN: NL41 PSTB 0009 4321 53).
Indymedia Netwerk

www.indymedia.org

Projects
print
radio
satellite tv
video

Africa
ambazonia
canarias
estrecho / madiaq
kenya
nigeria
south africa

Canada
hamilton
london, ontario
maritimes
montreal
ontario
ottawa
quebec
thunder bay
vancouver
victoria
windsor
winnipeg

East Asia
burma
jakarta
japan
manila
qc

Europe
alacant
andorra
antwerpen
armenia
athens
austria
barcelona
belarus
belgium
belgrade
bristol
bulgaria
croatia
cyprus
estrecho / madiaq
euskal herria
galiza
germany
grenoble
hungary
ireland
istanbul
italy
la plana
liege
lille
madrid
malta
marseille
nantes
netherlands
nice
norway
oost-vlaanderen
paris/île-de-france
poland
portugal
romania
russia
scotland
sverige
switzerland
thessaloniki
toulouse
ukraine
united kingdom
valencia
west vlaanderen

Latin America
argentina
bolivia
brasil
chiapas
chile
chile sur
colombia
ecuador
mexico
peru
puerto rico
qollasuyu
rosario
santiago
tijuana
uruguay
valparaiso

Oceania
adelaide
aotearoa
brisbane
burma
darwin
jakarta
manila
melbourne
oceania
perth
qc
sydney

South Asia
india
mumbai

United States
arizona
arkansas
atlanta
austin
baltimore
big muddy
binghamton
boston
buffalo
charlottesville
chicago
cleveland
colorado
columbus
danbury, ct
dc
hampton roads, va
hawaii
houston
hudson mohawk
idaho
ithaca
kansas city
la
madison
maine
miami
michigan
milwaukee
minneapolis/st. paul
new hampshire
new jersey
new mexico
new orleans
north carolina
north texas
nyc
oklahoma
omaha
philadelphia
pittsburgh
portland
richmond
rochester
rogue valley
saint louis
san diego
san francisco
san francisco bay area
santa barbara
santa cruz, ca
seattle
tallahassee-red hills
tampa bay
tennessee
united states
urbana-champaign
utah
vermont
western mass
worcester

West Asia
armenia
beirut
israel
palestine

Topics
biotech

Process
discussion
fbi/legal updates
indymedia faq
mailing lists
process & imc docs
tech
volunteer
Credits
Deze site is geproduceerd door vrijwilligers met free software waar mogelijk.

De software die we gebruiken is beschikbaar op: mir.indymedia.de
een alternatief is te vinden op: active.org.au/doc

Dank aan indymedia.de en mir-coders voor het creëren en delen van mir!

Contact:
info @ indymedia.nl
De verovering van de macht?
JL - 03.05.2003 19:08

Een interview met Miguel Benasayag, co-auteur van een nieuw boek rond andersglobalisme ('Verzet als scheppende kracht'). Over macht, tegenmacht en maatschappijverandering van onderop.

Sedert enkele jaren ziet Miguel Benasayag zowat overal ter wereld nieuwe verzetsbewegingen opduiken. Maar vele bewegingen krijgen de kritiek dat ze geen echte politieke kracht vormen, dat ze geen realistische veranderingen voorstellen. Ten onrechte, zo meent Benasayag. Het gaat er volgens hem niet om ‘de macht te veroveren’ - via verkiezingen of via een denkbeeldige revolutie - maar om een ‘tegenmacht’ uit te bouwen, waarvan de concrete effecten veel belangrijker zijn dan men over het algemeen wil toegeven.

We brengen hier een interview dat de Franse krant Libération van hem afgenomen heeft.*

- Op de grote topontmoetingen zoals die van de G7/G8 in Genua worden allerlei spandoeken meegedragen en worden er slogans in alle mogelijke talen gescandeerd. Wat hebben al die manifestanten met elkaar gemeen?

- De bewegingen zijn heel uiteenlopend, diffuus, en duiken op in zeer diverse vormen, verspreid over minstens drie continenten. Maar ze hebben één gemeenschappelijk punt: ze beogen niet de verovering van de macht, ze denken niet dat de verandering van de top zal uitgaan. Zij weten dat het zinloos is aan de machthebbers te vragen zus of zo te zijn. Telkens wanneer er, waar ook ter wereld, een partij die verandering beloofde aan de macht kwam, bestond zijn eerste daad erin te verklaren dat hij machteloos is. ‘Wij zouden wel willen, maar het is niet mogelijk.’ Tegenwoordig, en in tegenstelling tot het protest van de afgelopen decennia, is deze beweging veel realistischer en houdt ze rekening met de complexiteit van de wereld. Veeleer dan toe te treden tot een partij of te stemmen voor extreem-links als doel op zich, verwacht deze nieuwe radicaliteit iets van landbezettingen, van het kraken van leegstaande panden, van de uitbouw van nieuwe samenwerkingsverbanden, of van systemen van parallelle economie. Verzet heeft voor haar een scheppende kracht.

Tijdens al deze demonstraties is men geconcentreerd op de strijd, maar dit is maar één vorm die de beweging aanneemt, het is niet het essentiële element. Ik zeg dit met des te meer overtuiging omdat ik in de jaren ‘70 in Argentinië meegedaan heb aan de verzetsbeweging tegen de dictatuur. We hebben afgelopen vrijdag nog in Genua kunnen vaststellen dat de houding van sommige demonstranten slechts een bleke afspiegeling vormt van die van het systeem: als we het bilan opmaken van deze bloedige slag dan zien we duidelijk aan welke kant het echte geweld staat. Maar afgezien van deze tragedie, en hoe gecompliceerd het ook is, vormt de confrontatie nooit méér dan een adekwaat deel van de beweging, en we moeten verhinderen dat dit het effect van een bom zou hebben.

- En de strijd tegen de globalisering?

- De meeste mensen die zich verzetten tegen de globalisering protesteren tegen de indruk dat het ware leven zich elders afspeelt. De globalisering is iets relatiefs. Het is juist dat de banken en de handel gecentraliseerd worden en alle grenzen overschrijden. Maar deze centralisering put zijn kracht uit zijn virtuele aard, en dat kan niet frontaal aangevallen worden. De antiglobalisering wordt even virtueel en spectaculair als de globalisering wanneer men het naïeve idee koestert dat we te maken hebben met een centrale vijand, en dat het volstaat deze in de strijd uit te schakelen om te kunnen overwinnen. Het is altijd heel spannend om ‘tegen’ te zijn, om een confrontatie aan te gaan: daardoor vergeet men het leven en richt men zich op de toekomst. Dat geeft nieuwe kracht aan het begrip hoop dat zovele protestbewegingen tot op de dag van vandaag gedragen heeft.

- Precies, maar zijn deze bewegingen zoveel anders als vroeger?

- Er is geen vergelijking mogelijk. Voor deze bewegingen is het heden van belang, terwijl vroeger de toekomst van belang was. Men streed in naam van een belofte, de belofte van een betere toekomst. Men deed allerlei dingen in afwachting van de beruchte Grote Avond. Maar het was altijd Godot waar men op wachtte. Die bewegingen waren op het einde van de jaren ‘70 uitgebloed, en samen met hen het model van een maatschappij die altijd beter zou worden. Gedragen door de Franse of Russische revolutie, dreven die bewegingen op het idee van de voorhoedes die, dankzij een kant-en-klaar idee van de toekomstige maatschappij, de verandering in goede banen zouden leiden. Maar we hebben gezien dat we de wereld niet kunnen veranderen met een ideaal project voor ogen, een project dat men enkel maar hoeft toe te passen. In de jaren ‘80 waren we in een periode van terugval beland, waarin ontgoocheling en geforceerd individualisme hoogtij vierden: het was de tijd van gemakkelijk geld verdienen, van de triomf van de postmoderniteit. Deze periode werd gekenmerkt door een zeer grote depressie, waarin niemand meer durfde zeggen dat hij voor verandering was. Er waren uiteraard verzetskernen, maar dat had veeleer met underground te maken, en werden beschouwd als folklore. En dan, op slag en stoot, doken er rond 1994-’95 de Zapatisten op, vonden er landbezettingen in Brazilië en in Indië plaats, ontstond de beweging van de mensen-zonder-papieren. We hebben uiteenlopende en krachtige experimenten zien opduiken, en de terugkeer van een rechtvaardigheidsverlangen in de vorm van een nieuwe radicaliteit dat we zowat overal kunnen opmerken.

- Hoe kan dit blijven voortbestaan zonder organisatie?

- Het grote risico bestaat er juist in dat men dit zou organiseren. We zien hier en daar in de protestbeweging ideeën opduiken om dat alles een vaste vorm te geven, te verenigen, te organiseren. Sommige boegbeelden menen dat het tijd is om tot serieuzer zaken over te gaan: al die radicaliteit is erg goed, maar het zal enorm veel tijd opslorpen als we blijven wachten tot de dingen vanuit de basis veranderd worden. Het zou zelfs beter zijn en alles zou veel sneller gaan als we dat alles zouden omvormen tot een politieke partij, die van bovenaf hervormingen doorvoert. In zekere zin beweren deze lui dat we tegenover de onrechtvaardigheid een kortere weg naar de rechtvaardigheid zouden moeten inslaan. Maar deze kortere wegen bestaan niet, dat zijn doodlopende straatjes, we belanden terug bij de onmacht van de macht waar we het eerder over hadden. Als iemand clarinet wil leren spelen, dan weet hij dat dit lang zal duren en erg moeilijk zal zijn. Hij schreeuwt niet meteen al van de daken dat hij een groot muzikant zal worden, en vindt het heel normaal dat hij les moet volgen. De wereld veranderen is nog véél gecompliceerder, men zou wel willen dat het onmiddellijk gebeurt. Maar er zijn ook anderen die diezelfde droom van reconstructie van de beweging in een gecentraliseerde vorm koesteren: de tegenstanders van de beweging, de G8, G7 en de Europese Unie. Het lijkt me dan ook van essentieel belang dat deze bewegingen verder doen met wat ze bezig zijn: de maatschappij veranderen aan de basis.

* Dit interview werd afgenomen door Nicole Pénicaut, en werd gepubliceerd in Libération, 21-22 juli 2001.

John Lenaerts vertaalde dit interview naar aanleiding van de publicatie van het boek 'Verzet als scheppende kracht', dat recent werd uitgegeven bij Academia Press in de Ya Basta serie rond andersglobalisme.

'Verzet als scheppende kracht' is de vertaling van 'Résister, c'est créer' van Aubenas en Benasayag. Meer info: zie bijgevoegde site.


- E-Mail: overzicht@belgacom.net Website: http://www.yabasta.be/verzetalsscheppendekracht/index.htm
 

Lees meer over: globalisering

aanvullingen
> indymedia.nl > zoek > archief > hulp > doe mee > publiceer nieuws > open nieuwslijn > disclaimer > chat
DISCLAIMER: Indymedia NL werkt volgens een 'open posting' principe om zodoende de vrijheid van meningsuiting te bevorderen. De berichten (tekst, beelden, audio en video) die gepost zijn in de open nieuwslijn van Indymedia NL behoren toe aan de betreffende auteur. De meningen die naar voren komen in deze berichten worden niet zonder meer door de redactie van Indymedia NL gesteund. Ook is het niet altijd mogelijk voor Indymedia NL om de waarheid van de berichten te garanderen.